MENU

O wyścigach - Gonitwy imienne

gonitwa

Nagroda Strzegomia (1600 m od 1982, kat. B, 3-letnie folbluty) – od 1959 r.

Rozwiń

Stadnina Koni w Strzegomiu położona jest w zachodniej części Polski, na obszarze województwa dolnośląskiego, w malowniczej okolicy Pogórza Sudeckiego.
Z pastwisk rozciąga się widok na otaczające okolicę Wzgórze Strzegomskie, a dalej na pasmo Karkonoszy.
Stadnina powstała w 1955 roku na bazie Zespołu Państwowych Gospodarstw Rolnych, którego gospodarstwa znajdowały się wokół miasta Strzegom. Było to duże gospodarstwo hodowlane, w którym poza końmi hodowano bydło mleczne, trzodę, owce i prowadzono ośrodek hodowli zwierzyny łownej w tym bażantarnię.
Pierwotne zamierzenia dotyczyły hodowli koni śląskich, jednak już w 1956 roku przybyły pierwsze klacze pełnej krwi angielskiej, które dały początek przyszłej hodowli.
Sprywatyzowana w 1998 roku (Polska Korporacja Inwestycyjna SA). W Strzegomiu zostało wyhodowanych wiele świetnych koni, m.in. zwycięzca Wielkiej Warszawskiej Cisów (1983), ale pierwszy triumf w Derby stadnina zanotowała dopiero po 26 latach (w 2003 r. wygrał Young Islander). Trzy lata później błękitną wstęgą Derby został udekorowany Kamerdyner. Inne najbardziej znane konie ze Strzegomia (hodowli PKI SA) to niepokonana w pięciu kolejnych startach Nick of Memory, dwukrotny Prezesa Rady Ministrów i Wielkiej Warszawskiej (1 raz) Hipoliner oraz fenomenalny Age of Jape, który po zwycięstwie w Warszawie w biegu o Nagrodę Ministerstwa Rolnictwa, został sprzedany do Czech, gdzie w wieku trzyletnim nie doznał porażki i wygrał wszystkie najważniejsze wyścigi w tym Derby w Pradze i Bratysławie. W Czechach został koniem trójkoronowanym i Koniem Roku w Czechach i na Słowacji.
Po raz pierwszy bieg o Nagrodę Strzegomia został rozegrany w 1959 r. na dystansie 2400 m. Z biegiem lat dystans gonitwy był skracany i wahał się w granicach 1700-2200 m. Jedynie w latach 1971-72 była przeznaczona dla koni 4letnich i starszych. Dopiero od roku 1982 jest rozgrywana na dystansie 1600 m. W latach 2006 i 2008 nie została rozpisana z powodu znacznego opóźnienia rozpoczęcia sezonu. Zwycięzcy Nagrody Strzegomia, późniejsi derbiści: Dargin (1973 r. – łeb w łeb z Oliwinem), Czerkies (1974 r.), Iranda (1976 r.), Demon Club (1981 r.), Korab (1985 r.), Limak (1994 r.), Numerous (1995r.), Dancer Life (2002r.). Najlepszy czas uzyskał późniejszy wicederbista Young Boy w 2012 – 1’36,2.

Nagroda Jaroszówki (1300 m, kat. B, 3-letnie i starsze folbluty) – 1980 r.

Rozwiń

Stadnina Koni w Jaroszówce położona jest w województwie dolnośląskim w południowo-zachodniej Polsce, w dolinie rzeki Czarna Woda, około 5 km od Chojnowa i 25 km od Legnicy. Stadnina leży w pobliżu parku krajobrazowego Dolina Czarnej Wody, wśród zalesionych łąk i pastwisk.
Stadnina koni w Jaroszówce założona została w 1969 roku, w ramach Państwowego Ośrodka Hodowli Zarodowej w Chojnowie. Od samego początku stadnina zajmowała się hodowlą koni pełnej krwi angielskiej. 1 września 1993 roku powstał nowy podmiot gospodarczy – Stadnina Koni Jaroszówka spółka z o.o. z siedzibą w Goliszowie.
Obecnie w SK Jaroszówka już nie prowadzi hodowli pod kątem wyścigowym. Znajdujące się tam konie w ostatnich dwóch latach były wystawione na aukcję w Internecie. Ostatnimi, wyhodowanymi w Jaroszówce folblutami, które odniosły sukcesy na torze wyścigowym były klacze: Treserka (2009 – Novary, Oaks i Krasne oraz Infamia (2010 – Derby i Oaks).
Okres swej świetności na wyścigach Jaroszówka przeżywała w latach 1984 – 2003. Derby wygrały Diablik (1988) i Kombinacja (2001), a Susy (1991) została zdyskwalifikowana. Drugie miejsca w Derby zajęły: Starowin (1985), Omen (1987) i Upsala (1993).Sześć koni tej hodowli zdobyło tytuł „Konia Roku”. Były to trenowane przez Stanisława Sałagaja Omen, Dietmar, Kombinacja, Susy i Upsala oraz podopieczna Doroty Kałuby Tulipa. Nagroda Jaroszówki była rozgrywana od 1980 do 1987 dla koni 4-letnich i starszych na 1400 m z warunkami, od 1988 na 1300 m dla 3-letnich i starszych. Trzykrotnie wygrywał ją Green Maestro (2005-06 i 2010), po dwa razy: Da Xian (2000-01), Dżasper (2007-08) i Faghelead (2011-2012). Rekord tego biegu należy do Dżaspera 1’16,1.

Nagroda Cometa (2000 m, kat. B, 4-letnie i starsze araby) – 1968 r.

Rozwiń

Jest to pierwsza poza grupowa gonitwa dla koni arabskich w sezonie. Jej patron, siwy Comet, urodzony w Nowym Dworze w 1953 roku, odegrał znaczącą rolę w polskiej hodowli koni czystej krwi. Pochodził z rodu oryginalnego araba Kuhailan Afasa, który został przywieziony z Bahrajnu w 1931, wraz z siedmioma innymi końmi sprowadzonymi przez Bogdana Ziętarskiego. Comet był wnukiem jednego Bad Afasa, jednego z dwóch synów Kuhailan Aafsa. Wielu hodowców uznaje go za najwybitniejszego ogiera wyhodowanego w Polsce po II Wojnie Światowej. Niestety, Comet padł w wieku 11 lat. Pozostawił po sobie liczne, doskonałe klacze. W kraju użyto tylko pięciu jego synów, nie pozostawili oni jednak męskich potomków. W ten sposób wygasł ród Kuhailan Afasa.
W 1979 roku wypożyczono ze Szwecji wnuka Cometa – Probata, który po dwa lata stanowił w Michałowie i w Janowie. Nie tylko spowodował przedłużenie rod Kuhailan Afasa, ale wprowadził go w okres świetności. Wnuczką Probata ze strony ojca Gila była znakomita Sarmacja, derbistka z 1990 roku, a wnukiem po ojcu Faworze świetny Borek, wicederbista z 1991 r.

Nagroda Golejewka (2000 m, kat. B, 4-letnie i starsze folbluty) – 1951 r.

Rozwiń

Golejewko położone jest w województwie wielkopolskim (byłe woj. leszczyńskie), w odległości około 10 km od Rawicza i około 50 km na południowy wschód od Leszna, w pobliżu trasy Poznań – Wrocław.
Stadninę Koni Golejewko założył w 1921 r. ówczesny właściciel majątku – hrabia Janusz Czarnecki. W dwudziestoleciu międzywojennym była to czołowa stadnina koni pełnej krwi w Polsce. Po wojnie, podczas której większość koni zaginęła, Golejewko zostało przejęte przez Państwowe Zakłady Chowu Koni, a następnie przez Centralny Zarząd Hodowli Koni, tworząc zespół z siedzibą w Żołędnicy. W tej formie, jako SK Żołędnica (z krótką przerwą 1957-61 r.) trwała aż do 1993 r., gdy Golejewko zostało wyodrębnione z zespołu Żołędnica. Powstała wówczas Spółka pod nazwą Stadnina Koni Golejewko Spółka z o.o. Do Golejewka należą trudne do pobicia służewieckie rekordy: 19 zwycięstw w Derby (m.in. Humbug, Epikur, następnie cztery razy z rzędu: Erotyk, Kadyks, Taormina i Daglezja; Dargin, Konstelacja, Kosmogonia, Neman, Korab, Krezus) i 15 w Wielkiej Warszawskiej. Jednak te sukcesy były dosyć dawno. Ostatnim zwycięzcą Derby był Aksum (1990), a w Wielkiej Warszawskiej Novara (również 1990). Bieg o Nagrodę imienia tej stadniny rozgrywany jest od 1951 r., jako pierwszy sprawdzian dla 4-letnich i starszych koni. Początkowo jego dystans wynosił 2400 m, następnie (od 1981 r.) 2200 m, a od 1992 r. – 2000 m. Stawka koni zazwyczaj nie jest liczna, zważywszy na wczesny termin rozgrywania tej gonitwy – przełom kwietnia i maja.

Wiosenna (1600 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie klacze-folbluty) – 1930 r.

Rozwiń

Gonitwa została ustanowiona na wzór wyścigu 1000 Guineas, pierwszego klasyku sezonu w Wielkiej Brytanii. Po raz pierwszy na naszych ziemiach odbyła się w 1930 r. na Polu Mokotowskim. Już rok później jej dystans skrócony został z 2100 m do 1800 m. Od 1934 r. klacze ścigają się na 1600 m. Tradycyjnym terminem rozgrywania gonitwy jest druga połowa maja.

Rulera (1600 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie folbluty) – 1911 r.

Rozwiń

Patronem gonitwy rozgrywanej w maju, od początku na dystansie 1600 m, jest wybitny ogier urodzony w 1884 r. w SK Krasne. Startował głównie w Moskwie i Petersburgu, gdzie nagrody były wysokie. W ośmiu startach na tamtejszych torach nie doznał porażki. Wygrał m.in. Produce, Derby i St. Leger. Jeszcze większe zasługi ma w hodowli polskiej, zwłaszcza, jeśli chodzi o linie żeńskie. Jego potomstwo wygrywało najważniejsze gonitwy.

Nagroda Kabareta (2200 m, kat. B, 4-letnie i starsze araby wpisane do PASB) – 1980 r.

Rozwiń

Kabaret (rok ur. 1973) został wyhodowany w Janowie Podlaskim. Po ojcu Bandosie, synu Negatiwa i Bandoli był reprezentantem rodu oryginalnego ogiera arabskiego Ibrahima, a po matce Kreolce rodziny legendarnej Sahary. Biegał przez trzy sezony w barwach stajni trenera Andrzeja Walickiego. Wygrał Derby w 1977 r.
Nagrodę Kabareta wygrywali m.in. derbiści: Saszetka (1981), Piechur (1984), Wilczur (1987), Emael (trzykrotnie:1992-94)) oraz Druid (1998).

Haracza (1400 m, kat. B, 3-letnie i starsze folbluty) – 1980 r.

Rozwiń

Patron gonitwy ścigał się na Służewcu w latach 1964-65. Startował 11 razy, wygrywając pięć biegów, w tym gonitwę o Nagrodę Rulera. Był rekordzistą toru na dystansie 1600 m (1’37”) przez 35 lat (do 2000 r.). Przez pierwsze siedem lat w wyścigu o Nagrodę Haracza mogły startować wyłącznie konie 4-letnie i starsze. W 1987 r. bieg otwarto również dla trzylatków, jednak ze względu na termin jego rozgrywania (zwykle pod koniec maja), rzadko odnosiły sukcesy. Wygrały tylko Bilbao (1987) oraz Horyzont (2010). Gonitwa nie odbyła się w skróconym sezonie 2006.

Ofira (2400 m, międzynarodowa kat. A, 4-letnie i starsze araby) – 1962 r.

Rozwiń

Patron gonitwy urodził się w 1933 r. w Janowie Podlaskim. Wywodził się z rodu Kuhailan Haifi. Uważany on jest za najlepszego ogiera używanego w Janowie w okresie międzywojennym. Krył tylko przez trzy sezony 1937-1939, zanim został uprowadzony do Tierska. Pozostawił po sobie trzech doskonałych potomków: Witraża, Wielkiego Szlema i Witezia II. Bieg w 1962 r. został rozegrany na dystansie 2400 m, który w kolejnych edycjach wydłużono do 2600 m. Przeznaczony był dla koni 5-letnich i starszych. Od 1991 r. do udziału w nim dopuszczono czterolatki, jednocześnie przywracając pierwotny dystans. Tradycyjnie odbywa się w maju lub czerwcu.

Nagroda Widzowa (2400 m, kat. B, 4-letnie i starsze folbluty) – 1951 r.

Rozwiń

Historia Stadniny Koni Widzów sięga XIX wieku, kiedy to książęta Lubomirscy: bracia Stefan, Władysław i Stanisław założyli w swoim majątku w Kruszynie stadninę koni pełnej krwi angielskiej.
Do wybuchu I Wojny Światowej konie wyścigowe Lubomirskich triumfowały na torach polskich, rosyjskich, austro-węgierskich, niemieckich, wygrywając: 4 razy Derby (w Warszawie dwa razy, w Moskwie i Wiedniu), 2 razy Wielką Badeńską, St. Leger w Budapeszcie, kilka razy Oaks w Warszawie, Moskwie, Wiedniu.
W 1947 roku powstała Państwowa Stadnina Koni Widzów, którą połączono ze stadniną półkrwi w Skrzydlowie (dawna stadnina koni pełnej krwi braci Reszke) tworząc jedno przedsiębiorstwo z siedzibą w Skrzydlowie, działające w takim układzie organizacyjnym do 2000 roku. W lipcu 2000 roku Widzów sprywatyzowano a wszystkie konie zostały kupione przez Krzysztofa Tyszko, który jednocześnie wydzierżawił całe gospodarstwo. Stanowisko głównego hodowcy pozostało w rękach wybitnego specjalisty Jarosława Kocha.
Po przedwczesnej śmierci Krzysztofa Tyszko w 2010 r. stadninę prowadzi wdowa po nim Anna Tyszko.
Widzowskie konie wygrały 8 razy Derby i 10 razy Wielką Warszawską. Najsłynniejsze to trójkoronowane: Dipol (w 1972 r.) i Dżamajka (2000), które wygrały także Wielką Warszawską. Trzy korony zdobył też San Moritz (2007). W Widzowie wyhodowany został najlepszy po II Wojnie Światowej polski reproduktor Dixieland, który był najpierw bardzo dobrym wyścigowcem (wygrał Wielką Warszawską z miejsca do miejsca i dwukrotnie Criterium)). Spłodził on m.in. trzech derbistów: Bachusa (1966), Solozza (1987) i Limaka (1994) oraz dwukrotnego zwycięzcę Wielkiej Warszawskiej San Luisa (2005-2006).
Nagrodę Widzowa po raz pierwszy po II wojnie światowej rozegrano w 1951 r. Na dystansie 2600 m mogły się ścigać 4-letnie klacze oraz 4-letnie i starsze ogiery. W 1981 r. skrócono dystans do 2400 m.
Nagroda Widzowa jest ostatnim sprawdzianem dla starszych folblutów przed najważniejszą dla nich Nagrodą Prezesa Totalizatora Sportowego (d. Prezesa Rady Ministrów).

Iwna (Przychówku) (2200 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie folbluty) – 1946 r.

Rozwiń

Patronująca SK Iwno prowadzi hodowlę pełnej krwi od 1916 roku, kiedy sprowadzono z Belgii 16 klaczy. Wkrótce rozpoczęto działalność wyścigową, ale bez spektakularnych sukcesów. Po wojnie stado matek powiększało się stopniowo. Stadnina wychowała kilka świetnych koni, ale bez wątpienia numerem jeden jest fenomenalny Pawiment, któremu sukcesami na torze nie dorównał dotąd żaden inny folblut. Wyścig od zawsze rozgrywany był na dystansie 2200 m i był najważniejszą próbą dla czołówki trzylatków na trzy tygodnie przed Derby. W 1946 roku nosił nazwę Nagrody Sezama, później kolejno: Sezama (Produce) – Produce – Przychówku (Produce) – Przychówku. Po raz pierwszy jako Iwna (Przychówku) rozegraną go w 1956 roku.

Nagroda Soliny (2200 m, kat. B, 3-letnie klacze-folbluty) – 1962 r.

Rozwiń

Urodzona w 1942 roku w Niemczech Solina, hodowli Polaka J. Ciechowskiego, została po wojnie sprowadzona do Kozienic, gdzie założyła bardzo liczną i cenną linię żeńską. Była bardzo płodną klaczą, urodziła 12 źrebiąt. Z potomstwa Soliny najlepszym okazał się trójkoronowany syn Skarba, tak jak i on kasztanowaty Solali. W latach 1961-62 odniósł on w 11 gonitwach aż 8 zwycięstw (Próbna, Skarba, Sofii, Ministerstwa Rolnictwa, Rulera, Iwna, Derby, St. Leger).

Nagroda Kurozwęk (2600 m, kat. B, 4-letnie i starsze araby wpisane do PASB) – 1975 r.

Rozwiń

SK Kurozwęki jest położona w województwie świętokrzyskim, pomiędzy Kielcami a Tarnobrzegiem. Sprywatyzowana przed kilkoma laty, nie wysyła już hodowanych przez siebie arabów na tor wyścigowy, występują już tylko w pokazach i zawodach sportowych.
Najlepsze konie wyścigowe wyhodowane w Kurozwękach: derbiści – Mahoń (1980), Element (1982), Traf (1984), Emael (1992); zwycięzcy Nagrody Europy – Złoty Potok (1985), Emael (1992).
Z wyjątkiem pierwszej edycji gonitwy, którą rozegrano na dystansie 2400 m dla 4-letnich i starszych arabów, dystans biegu wynosił zawsze 2600 m. Przez kolejne cztery sezony gonitwy nie rozegrano, a później (do 1991 r.) była przeznaczona dla koni 5-letnich i starszych, w dodatku do 1987 r. z warunkami. Później do startów ponownie dopuszczono 4-latki i od tamtej pory tylko raz wyścig miał nieco inną formułę – w 2012 r. został rozegrany jako wyścig handicapowy.

Nagroda Aschabada (2200 m, kat. B, 3-letnie folbluty) – 1948 r.

Rozwiń

Gonitwa ta, rozgrywana na dwa tygodnie przed najważniejsza gonitwą dla trzylatków pełnej krwi angielskiej, nazywana jest „kuchennymi schodami do Derby”. Jej patron Aschabad (ur. 1892 r.) był najbardziej klasowym synem legendarnego Rulera na torach wyścigowych, choć pod względem wygranych przed I wojną światową zajmował dopiero 8. miejsce pośród licznego potomstwa swego ojca. Pochodził z drugiego rocznika po Rulerze. Został pierwszym zwycięzcą ufundowanej w 1895 roku Wielkiej Warszawskiej.
Nagrodę Aschabada ze względu na termin jej rozgrywania tylko dwukrotnie na Służewcu wygrywali derbiści: Diablik w 1988 i Joung Islander w 2003 r.

Europejczyka (1600 m, kat. B, 3-letnie araby) – 1990 r.

Rozwiń

Wyhodowany został w Janowie Podlaskim (rok ur. 1982). Był synem słynnego El Paso, którego milioner amerykański kupił Armand Hammer za 1mln USD, i Europy, córki Bandosa. Trenował go Maciej Janikowski, a dosiadał Albin Rejek. Był niepokonany w karierze wyścigowej (wygrał kolejno poza grupowe gonitwy: Sabelliny, Sambora, Porównawczą, Bandosa, Janowa i Derby.
Po karierze wyścigowej występował w pokazach (zdobył tytuł Narodowego Czempiona Polski w 1988 roku). Dziesięć lat później został eksportowany do USA. W hodowli już nie był tak dobry, ale jego potomstwo odnosiło pewne sukcesy zarówno na torze, jak i w konkursach piękności i w klasach użytkowych pod siodłem.
Prezesa Totalizatora Sportowego (2600 m, międzynarodowa kat. A, 4-letnie i starsze folbluty) – 1868 r. Nazwa i dystans tego biegu były wielokrotnie zmieniane. Został wprowadzony w 1868 r. jako gonitwa o Nagrodę Cesarską (5335 m), przeznaczona dla 4-letnich i starszych ogierów i klaczy. Ciekawostką jest, że w 1869 r. wystartował w niej tylko ogier Sygnał, ponieważ nikt nie chciał z nim rywalizować. Później dystans kilkukrotnie skracano: w 1980 r. do 4268 m, 1896 r. do 3200 m, aż wreszcie w 1980 r. do obecnego, czyli 2600 m. W 1920 roku nazwę przemianowano na Nagrodę im. Naczelnika Państwa, a trzy lata później był to już wyścig o Nagrodę Prezydenta Rzeczpospolitej. Po II wojnie wznowiono ją pod egidą KRN, by powrócić do Nagrody Prezydenta. Od 1954 r. gonitwa rozgrywana była o Nagrodę Prezesa Rady Ministrów aż do sezonu 2008, gdy wprowadzono obecną nazwę. Bieg odbywa się w terminie zbliżonym do Derby, czyli na przełomie czerwca i lipca.

Janowa (Przychówku) (2600 m, kat. A, , 4l. ogiery i klacze arabskie wpisane do PASB) – 1968 r.

Rozwiń

Od zawsze bieg był przeznaczony dla 4-letnich ogierów i klaczy i rozgrywany na dystansie 2600 m. W pierwszych dwóch latach (1968-69) nosił nazwę Nagrody Cometa. W 1994 r. jeden jedyny raz wygrał przedstawiciel innej hodowli niż polska – niemiecki Ashanti. Od tego czasu wyścig jest zarezerwowany dla koni hodowli krajowej wpisanych do PASB i jest traktowany jako główny etap przygotowań do Derby, rozgrywany około miesiąca wcześniej.

DERBY (2400 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie folbluty, wcześniejszy zapis) – 1896 r.

Rozwiń

Najważniejsza klasyczna gonitwa selekcyjna dla 3-letnich ogierów i klaczy. Pierwowzorem jest oczywiście angielskie Derby w Epsom. Nazwa gonitwy wywodzi się od nazwiska Lorda, który jako pierwszy (w ramach zakładu) zorganizował wyścigi w znanej nam obecnie formie. W Polsce Derby rozgrywane jest tradycyjnie w pierwszą niedzielę lipca, a jego dystans jest zbliżony do pierwowzoru – 2400 m. Do 1938 r. Warszawskie Derby rozgrywane było na starym torze przy ulicy Polnej na Polu Mokotowskim. Potem zostało przeniesione na nowoczesny hipodrom na Służewcu.

Memoriał Fryderyka Jurjewicza (d. Rzecznej) (międzynardowa kat. A, 3-letnie i starsze folbluty) – od 1972 r.

Rozwiń

Od 1972 r. bieg rozgrywany w niezmiennej formule, w terminie zbliżonym do Derby. Do 2010 r. nosił nazwę gonitwy o Nagrodę Rzecznej. Aż czterokrotnie w ostatniej dekadzie ustanawiano w nim rekord toru na dystansie 1600 m. Wynik Sierry Night’s z sezonu 2007 (1’36,3″) poprawił po roku gość z Czech Sharpour (1’35,5″). W 2012 r. szybszy był Hard Work (1’35,4″), a rok później przebił go Star Poker – 1’34,3″.

Nagroda Novary (2000 m, kat. B / I gr., 3-letnie klacze-folbluty) – 1995 r.

Rozwiń

Novara urodziła się w 1987 r. w Golejewku. Trenował ją na Służewcu Mirosław Stawski,a w wyścigach dosiadał „król toru” Tomasz Dul.
W ciągu trzyletniej kariery w wieku 2-4 lat biegała 19 razy, wygrywając 11 wyścigów, m.in. w kolejności: Soliny, Oaks, Rzeki Wisły, Krasne x2, Wielką Warszawską, Golejewka, Widzów i Prezesa Rady Ministrów (obecnie Prezesa Totalizatora Sportowego).
W 2013 roku Nagroda Novary po raz pierwszy została rozegrana jako wyścig kategorii B. Wcześniej była to gonitwa I grupy.

Kozienic (2000 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie i starsze folbluty) – 1947 r.

Rozwiń

W 1932 r. Fryderyk Jurjewicz wybrał położone w dogodnej bliskości stolicy Kozienice, jako miejsce dogodne do założenia państwowej stadniny połączonej z miejscem treningowym. Powstała SK Kozienic, która w dniu wybuchu II wojny światowej była już zaliczana do najlepszych stadnin w kraju. Wojna zdziesiątkowała stado, ale po wyzwoleniu jego stan szybko się poprawiał, przynosząc kolejne sukcesy.
Pierwszy raz bieg o Nagrodę Kozienic rozegrano w 1947 r. na dystansie 2200 m (w czasie 2’20.5″). W latach 1948-55 konie miały do pokonania o 200 m więcej, a w kolejnych trzech biegały aż na 3 km. Począwszy od 1959 r. dystans wynosił 2600m, by w 1981 r. skrócić go do 2400m i ostatecznie do 2000 m w 1988 r. Jest to bieg porównawczy (dla 3-letnich i starszych), z wyjątkiem lat 1955 oraz 1959-73, gdy przeznaczony był wyłącznie dla trzylatków.

Nagroda Figaro (2400 m, kat. B, 4-letnie i starsze araby, nadwagi nie stosowane) – 1979 r.

Rozwiń

Patron gonitwy urodził w się w 1971 r. w Michałowie. Jego babka Forta zasłynęła z urodzenia tak świetnych koni jak Czort, czy Fatma. Siostra Figaro, Forsa, była oaksistką. W wieku trzech lat wygrał trzy biegi w siedmiu startach, w tym wyścig o Nagrodę Baska. Biegał aż do sezonu 1978, triumfując m.in. w Porównawczej, Michałowa oraz dwukrotnie w biegu o Nagrodę Ofira. Był drugi w Derby 1975, za świetną Orgią.
Gonitwę o Nagrodę Figaro po raz pierwszy rozegrano w 1979 roku, jako handicap dla 4-letnich i starszych koni arabskich na dystansie 2400 m. Później wyścig nie był już handicapem, ale kategoria wiekowa uczestników pozostawała niezmienna.

Syreny (1400 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie i starsze folbluty) – 1966 r.

Rozwiń

Syrena (ur. w 1961 r. w SK Kozienice) w 17 startach odniosła 9 zwycięstw. Wygrała Nagrody Cardei, Przedświta, Pink Pearla, Bratysławy na Mityngu Krajów Demokracji Ludowej oraz Criterium, a tylko raz nie zajęła płatnego miejsca – piąta w Soliny. Niestety, w stadzie nie dała wyróżniającego się potomka.
Jej imieniem nazwano gonitwę na dystansie 1400 metrów dla 3-letnich i starszych koni rozgrywaną zwykle na przełomie lipca i sierpnia. Co ciekawe premierowym triumfatorem (1966 r.) został o rok młodszy brat patronki – og. Super. Począwszy od sezonu 1976 bieg zyskał status gonitwy międzynarodowej, dzięki czemu jego ranga selekcyjna zdecydowanie wzrosła. Wielkiego wyczynu w pierwszej dekadzie XXI wieku dokonał trenowany przez Józefa Siwonię Green Maestro, który triumfował w tym biegu pięć lat z rzędu (2006-10).

PZHKA (2000 m, kat. B, 3-letnie klacze arabskie wpisane do PASB) – 2013 r.

Rozwiń

Polski Związek Hodowców Koni Arabskich (PZHKA) dba o utrzymanie i kontynuację kierunków hodowli koni arabskich w Polsce, zgodnych z polską tradycją oraz krajowym programem hodowlanym. Został założony 4 stycznia 1997 roku przez hodowców z państwowych stadnin w Janowie, Michałowie, Kurozwękach i Białce oraz prywatnych hodowców koni arabskich. Za siedzibę obrano SK Janów Podlaski. PZHKA jest stowarzyszona w Światowej Organizacji Konia Arabskiego (WAHO) i współpracuje z Polską Księgą Stadną Koni Arabskich Czystej Krwi (PASB).
Wyścig o Nagrodę PZHKA po raz pierwszy odbył się pod koniec lipca 2013 r. na dystansie 2000 m.

DERBY ARABSKIE (3000 m, kat. A, 4-letnie ogiery i klacze arabskie wpisane do PASB, wcześniejszy zapis) – 1927

Rozwiń

Konie czystej krwi arabskiej zadebiutowały na polskich torach wyścigowych w 1927 r., wtedy to w Przemyślu, na dystansie 2400 m rozegrano pierwsze Derby (jako Nagroda Romana E. Sanguszki). W kolejnym, na tym samym dystansie startowały już konie czteroletnie, a wyścig w latach 1928-39 odbył się na Persenkówce pod Lwowem. Po wojnie Derby rozgrywano na Służewcu już na 3000 m. Najliczniejsza obsadę gonitwa zgromadziła w 2004 r., gdy wystartowało w niej 19 arabów. W 1993 r. po raz pierwszy listę uczestników ograniczono wyłącznie do koni krajowej hodowli wpisanych do Polskiej Księgi Stadnej Koni Arabskich Czystej Krwi (PASB). Począwszy od tego czasu (z wyjątkiem roku 1994) Derby to bieg zamknięty dla koni zagranicznej hodowli.

Nagroda Dorpata (1200 m, kat. B, 2-letnie folbluty) – rozgrywana od 1957 r.

Rozwiń

Urodzony 1950 r. w SK Golejewko Dorpat był niepokonany w wieku 2 lat. Wygrał m.in. Nagrodę Przychówku (1200 m) i Nagrodę Sofii (1400 m) podczas mityngu w Warszawie. Jako trzylatek triumfował w Derby, biegu o Nagrodę Moskwy na mityngu w Warszawie oraz w St. Leger.
Do 1985 r. była rozgrywana jesienią na 1400 m, a od 1986 r. (wygrał wtedy Omen) w lecie na 1200 m.

Nagroda Skarba (1300 m, kat. B, 2-letnie folbluty) – 1964 r.

Rozwiń

Wyhodowany w PSK Kozienice kasztanowaty Skarb (rok. ur. 1936) był najlepszym dwulatkiem dwudziestolecia międzywojennego. Niepokonany w sezonie 1938 na torze na Polu Mokotowskim w sześciu wyścigach, które wygrywał z niespotykaną łatwością. Ustanowił rekord na 1200 m – 1’11.
Gwiazda Skarba zgasła nieoczekiwanie w wieku trzech lat. Najpierw zamknął pole w Derby w Hamburgu (25 czerwca), gdzie pojechał nienależycie przygotowany (nie miał dostatecznego dotarcia na nowo otwartym torze na Służewcu), a ponadto trafił na niesprzyjający mu ciężki tor. Po biegu okazało się też, że został zraniony w nogę (zarąbany). Nie zaistniał również w pierwszym wyścigu Derby na Służewcu (16 lipca). Był dopiero siódmy.
Po wybuchu wojny został wywieziony do Niemiec. Wrócił w końcu 1946 r. do Kozienic, gdzie był cenionym reproduktorem w latach 1947-48 i 1952-57. Krył też w Sk Moszna (1949-51). W wieku 21 lat spłodził trójkoronowanego Solali (ur. 1958, od Soliny). Padł dwa lata później.

Nagroda Koheilana I (2000 m, kat. B, 3-letnie araby wpisane do PASB) – 1962 r.

Rozwiń

Siwy Koheilan I (rok ur. 1922) został wyhodowany w Babolnie na Węgrzech. Zakupiony do Polski w wieku dwóch lat. Kontynuator rodu oryginalnego pustynnego araba Koheilana Adjuze. Stacjonował w Janowie w latach 1926-37 i spłodził 32 źrebięta. Między nimi był był ojcem bardzo dobrych koni m.in. bardzo cenionego w Tiersku Piołuna, oraz derbistek: Ikwy i Jagody. W 1937 roku wrócił do Babolny w zamian za dwa młode ogiery tamtejszego chowu.

Liry (Oaks) (2400 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie klacze-folbluty) – 1887 r.

Rozwiń

Nie każdy wie, że zarówno angielski Oaks (1779), jak i jego polski ekwiwalent liczą sobie więcej lat niż Derby. Patronką naszego klasyku (od zawsze 2400 m) jest Lira (ur. w 1908 w Widzowie). Ścigała się z powodzeniem na wielu torach w Europie: w Moskwie, Petersburgu, Wiedniu czy Warszawie. Wygrała 11 razy w 30 startach, m.in. w austriackim i rosyjskim Oaks. Była uważana była za jedną z najlepszych klaczy Europy środkowo-wschodniej w tamtych czasach. Dała początek linii żeńskiej, z której pochodzi wiele dzielnych koni m.in. Iranda, Aksum, czy Infamia.

St. Leger (2800 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie i starsze ogiery i klacze-folbluty) – 1899 r.

Rozwiń

Polski odpowiednikiem najstarszej gonitwy klasycznej na świecie rozgrywany jest od 1899 r. Przed wojną bieg nosił nazwę Nagrody Janowskiej. Od 1920 r. wyścig odbywa się w Warszawie pod nazwą St. Leger. W latach 1946-54 oraz 1962-75 jej dystans wynosił 3000 m, a w pozostałych sezonach, a także obecnie, konie mają do pokonania 2800 m.

Nagroda Deer Leapa (1300 m, kat. B, 3-letnie i starsze folbluty, nadwagi nie stosowane) – od 1980 r.

Rozwiń

Patron gonitwy (rok ur. 1956) po czteroletniej karierze w Wielkiej Brytanii (9 zwycięstw w 38 startach) został zakupiony do Polski. Stacjonował w Rzecznej (1962-66), Kozienicach (1967-71), Mosznej (1972-73), Strzegomiu (1974) oraz stadninach półkrwi, w których zostawił uzdolnione sportowo potomstwo, dożywając wieku 22 lat.
Najlepszym jego przychówkiem Deer Leapa była Iranda, zwyciężczyni Derby i Wielkiej Warszawskiej w 1976 roku.

Nagroda Korabia (2200 m, kat. B, 3-letnie i starsze folbluty) – 1991 r.

Rozwiń

Trenowany przez Andrzeja Walickiego, golejewskiej hodowli Korab Mehari-Konstelacja), wygrał w 1985 r. roku dwukrotnie Derby, najpierw w Wiedniu, a następnie po dwóch tygodniach na Służewcu, oraz St. Leger. Jako czterolatek triumfował w biegach o nagrody: Golejewka, Prezesa Rady Ministrów, Kincsem Dij i Berlina. W sumie w trakcie trzech sezonów odniósł 12 zwycięstw w 15 startach. Koń roku w latach 1985-86 w wyborach sprawozdawców wyścigowych organizowanych przez „Życie Warszawy”.

Sheikh Zayed Bin Sultan Al Nahyan – Nagroda Europy (2600 m, międzynarodowa kat. A, 4-letnie i starsze araby, wcześniejszy zapis) – 1985 r.

Rozwiń

Gonitwa została wprowadzona do warszawskiego kalendarza wyścigowego w 1985 r., jako międzynarodowy wyścig najwyższej kategorii, w którym najlepsze polskie araby mogły konfrontować się z rywali zza granicy. Często startują w niej konie trenowanego zarówno na Zachodzie, jak i Rosji. Pierwszą edycję wygrał ogier Złoty Potok, ale kolejne trzy padły łupem wierzchowców ze wschodu. Bieg dodatkowo zyskał na prestiżu, gdy w 2010 r. został włączony do światowego festiwalu gonitw koni czystej krwi arabskiej im. Sheikha Zayeda Bin Sultana Al Nahyana. Od tamtej pory regularnie z sukcesami startują w nim świetne zagraniczne araby.

Białki (2000 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie araby, wcześniejszy zapis) – 1987 r.

Rozwiń

Gonitwa, rozgrywana pod patronatem założonego w 1928 r. Stada Ogierów Białka, przez pierwsze trzy sezony nosiła nazwę Nagrody Białki (Sabelliny), zanim przyjęła obecną. Od początku była przeznaczona dla trzylatków, ale do 1996 r. włącznie nie mogły w niej startować wałachy. Dystans wynosił wówczas 1600 m. W latach 1997-2002 został wydłużony do 1800 m, a ostatecznie do 2000 m.

Sabelliny (2000 m, kat. B, 4-letnie i starsze klacze arabskie) – 1997 r.

Rozwiń

Patronką wyścigu jest najcenniejsza dla polskiej hodowli spośród trzech córek Sabdy. Sabellina dała początek niezwykłej rodzinie. Wywodzące z niej konie odznaczają się wybitnymi predyspozycjami wyścigowymi, a prawdziwym fenomenem jest fakt, że rodzina ta zawiera już sześć kolejnych pokoleń klaczy wygrywających gonitwy klasyczne (Oaks lub Derby).
Gonitwa o Nagrodę Sabelliny rozgrywana jest od 1997 r. jako najważniejszy wyścigowy sprawdzian dla czteroletnich klaczy krajowej hodowli przed Oaks. Przedstawicielki rocznika derbowego rywalizują w niej także ze starszymi konkurentkami.

SK Krasne (2200 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie i starsze klacze-folbluty) – 1920

Rozwiń

Patronująca gonitwie stadnina została założona w 1857 roku przez hrabiego Ludwika Krasińskiego. To on zapoczątkował regularną hodowlę folblutów na wysokim poziomie w Królestwie Polskim. Wyhodowano w niej wiele koni odznaczających się w polskiej hodowli nawet w obecnych czasach. Jednym z najwspanialszych był fantastyczny Ruler.
Gonitwa została ustanowiona w 1920 r. jako handicap dla starszych koni, rozgrywany na dystansie 2200 m. Od 1931 r. gonitwa była już przeznaczona tylko dla klaczy, a od 1933 r. mogły w niej startować również trzylatki. Dystans skrócono do 2100 m. Rozgrywano ją w terminie czerwcowym lub lipcowym, na tydzień przed Derby. Od 1947 r. gonitwę rozgrywano na torze służewieckim, na dystansie 2200 m. W latach 1972-87 przemianowana została na Nagrodę Driady, by znów powrócić do pierwotnej nazwy.

Dakoty (1300 m, międzynarodowa kat. A, 2-letnie folbluty) – 1958 r.

Rozwiń

Urodzony w 1971 r. w Irlandii Dakota biegał w Anglii. W startach zwyciężył 7 razy, m.in. w prestiżowej gonitwie King George V Stakes podczas mityngu Rogal Ascot. Uczestniczył nawet w biegu o Nagrodę Łuku Triumfalnego w Paryżu. To najcenniejszy ogier czołowy w powojennej historii polskiej hodowli. Przekazywał swoim potomkom nie tylko niezwykłą wytrzymałość, ale i szybkość. Przyczynił się do uszlachetnienia polskiej hodowli.
Wyścig imienia tego wspaniałego ogiera rozgrywany jest od 1990 r. najczęściej pod koniec sierpnia. W kalendarzu wyścigowym zastąpił bieg, któremu od 1958 r. patronował tygodnik „Stolica” – od początku przeznaczony dla koni dwuletnich (do 1968 r. na dystansie 1200 m, później 1300 m). Początkowo była to gonitwa I grupy, aby po sześciu latach uzyskać rangę pozagrupową.

Ursynowska (1800 m, kat. B, 3-letnie araby) – 2013

Rozwiń

Po raz pierwszy bieg pojawił się w sezonie 2013 r., jako gonitwa dla 3-letnich koni czystej krwi arabskiej. Honorowym patronem jest burmistrz dzielnicy Ursynów, a więc dzielnicy najmocniej związanej z wyścigami na Służewcu.

Nagroda Przedświta (1600 m, kat. B, 3-letnie i starsze folbluty) – 1958 r.

Rozwiń

Przedświt urodził się w 1872 r. w Chorzelowie w Rzeszowskim, w stadzie spółki hodowlanej J. Tarnowskiego i O. Orłowskiego.
Był koniem wyjątkowej klasy wyścigowej. Biegał w Wiedniu, Budapeszcie, Bratysławie, we Lwowie, Warszawie, Oedenburgu, Debreczynie, Pradze i Baden Baden. Podczas trzyletniej kariery wystartował 32 razy: wygrał 25 gonitw, w tym Derby w Wiedniu.
Gazelli, Mlechy i Sahary (Oaks Arabskie) (2400 m, kat. A, 4-letnie klacze arabskie wpisane do PASB) – 1927 r. Wyścig został po raz pierwszy rozegrany w 1927 r. w Przemyślu i był przeznaczony dla 3-letnich klaczy, by już w kolejnym sezonie (aż do wybuchu wojny) odbywać się we Lwowie z udziałem 4-letnich klaczy. W pierwszych sześciu edycjach uczestniczki ścigały się na dystansie 2100m, który na stałe zmieniono w 1934 r. na 2400m. Przed wojną gonitwa nosiła imię Juliusza hr. Dzieduszyckiego. Ówczesny patron z długiej podróży po pustyniach arabskich przywiózł do Polski siedem ogierów i trzy klacze – Gazellę, Mlechę i Saharę, które stworzyły wielkie, żywotne do dziś rodziny żeńskie. Od 1947 r. stały się patronkami gonitwy Oaks.

Nagroda Amuratha (2000 m, kat. B, 3-letnie araby wpisane do PASB) – 1960 r.

Rozwiń

Wywodzący się z rodu oryginalnego araba Bairactara Amurath (rok ur. 1881) został zakupiony do stadniny Radowce (ówczesne Austro-Węgry, dzisiejsza Austria) 14 lat później. Spłodził tam bardzo cenne potomstwo. Jego syn Amurath II (1907) został sprowadzony do Polski w 1918 roku. Ogier ten został użyty na niewielką skalę, ale pozostawił bardzo cenny przychówek. Jego syn Amurath Sahib (1932), od Sahiba po Nana Sahib I – pierwszej polskiej derbistki i oaksistki arabskiej, bardzo zasłużonej w hodowli, był ojcem szczególnie cennych klaczy, które są matkami szeregu championów i championek USA. Między innymi matka słynnego Baska – Bałałajka, była córką Amuratha Sahiba. Jeden z synów Amuratha Sahiba – Arax – został sprzedany w 1958 roku do Tierska, gdzie spłodził szereg doskonałych klaczy. Potomek jednej z nich – Tallinn – został wypożyczony do Polski w latach 1985-88. Był on ojcem wicederbisty Wojsława, który odnosił sukcesy nie tylko na wyścigach, ale także podczas pokazów.
Synem Wojsława i derbistki Dalidy był Druid, najlepszy wyścigowy koń arabski na Służewcu. W 15 startach 13 razy zwyciężył i dwukrotnie był drugi. Po zakończeniu kariery wyścigowej w 1998 roku Druid krył w Janowie Podlaskim, a w 2000 roku został sprzedany podczas słynnej janowskiej aukcji do Turcji za rekordową, jak na ogiera, cenę 500 tys. dolarów. Tak więc Wojsław i Druid poprzez Tallina, Amuratha Sahiba i Amuratha II wywodzą się z linii Amuratha, który jest patronem gonitwy na Służewcu. Jak wskazuje przykład Wojsława i Druida, pochodzenie w przeważającej części decyduje o wynikach koni arabskich na wyścigach.

Nagroda Rzeki Wisły (2400 m, kat. B, 3-letnie i starsze klacze-folbluty) – na Służewcu od 1949 r.

Rozwiń

Ma bogatą historię, była rozgrywana przed wojną na Polu Mokotowskim. Po wojnie po raz pierwszy odbyła się w 1949 roku. Na przestrzeni lat zmieniał się dystans (2200, 2000 i 2400 m obecnie), warunki i termin gonitwy. Rzadko zwyciężały w niej klacze starsze, bo większość przyszłych matek wracała do stadnin po karierze trzyletniej.

Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (1400 m, międzynarodowa kat. A, 2-letnie ogiery i klacze-folbluty) – 1894 r.

Rozwiń

Gonitwa o Nagrodę Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (wcześniej – Przychówku (Produce)) ma ponad stuletnią tradycję w dziejach polskich wyścigów konnych i jest najważniejszą gonitwa sezonu dla 2 letnich ogierów i klaczy. Zapoczątkowana została w Warszawie w roku 1894 jako Produce, później pod nazwą Nagrody Kruszyny. Przed I wojną światową jej dystans wynosił 1100 m. W latach 1913-1916 oraz 1919 gonitwa nie była rozgrywana, zaś w 1917-18 r. odbyła się w Odessie. Ponownie rozegrano ją na Polu Mokotowskim w roku 1920. Po II wojnie światowej gonitwę rozgrywano pod zmieniającymi się nazwami: N. Lanoline (1946), Produce, Przychówku (Produce), Przychówku, Ministerstwa Rolnictwa na dystansach 1200-1400 m, by ostatecznie w 1961 r. ustalić długość wyścigu na 1400 m. Od 2000 r. gonitwa nosi miano Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Przychówku). Termin to przełom września i października.

Pierrota (2400 m, kat. A, 3-letnie i starsze araby) – 2011 r.

Rozwiń

Patron gonitwy był jednym z lepszych synów świetnego Czorta. Wygrał gonitwę o Nagrodę Porównawczą. Wyścig jego imienia w sezonach 2011 i 2012 został rozegrany na przełomie września i października jako bieg dla 3-letnich arabów – odpowiednik gonitwy o Nagrodę Sambora (ale otwarty dla arabów zagranicznej hodowli). W 2013 r. był natomiast odpowiednikiem Porównawczej.

Wielka Warszawska (2600 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie i starsze folbluty, wcześniejszy zapis) – 1895 r.

Rozwiń

Wielka Warszawska odbyła się po raz pierwszy w 1895 r., wzorowana na francuskim wyścigu Grand Prix de Paris. Ten historyczny bieg wygrał świetny Aschabad, jeden z najwybitniejszych synów Rulera. Gonitwa od razu była wysoko dotowana i uznawana jako najważniejszy wyścig porównawczy w sezonie. Do roku 1904 r. miała dystans ok. 3200m. Z przyczyn politycznych w latach 1905-1912, 1915-1916 i 1919 nastąpiły przerwy w jej rozgrywaniu. W roku 1913 oraz w latach 1917 i 1918 (w Odessie)odbyła się na dystansie 2667 m. Od 1920 r. jej dystans wynosił 2800 m, a od roku 1933 – 2400 m, takim samy jak po II wojnie światowej w latach 1946-48. Aktualny dystans (2600 m) pozostaje niezmienny od 1949 r..

Mosznej (1600 m, międzynarodowa kat. A, 3-letnie i starsze folbluty) – 1954 r.

Rozwiń

Początkowo (od 1954 r.) charakter gonitwy był zupełnie inny niż obecnie. Był sierpniowym wyścigiem handicapowym najpierw dla 3-letnich i starszych koni na dystansie 2600 m, a od 1959 r. odbywał się miesiąc wcześniej i był przeznaczony wyłącznie dla 3-latków (przeważnie na 2400 m). ścigały się w nim folbluty z zaplecza czołówki rocznika derbowego. W 1985 r. Nagroda Mosznej stała się najważniejszym wyścigiem porównawczym (dla koni 3-letnich i starszych folblutów) na dystansie 1600 m.

Nagroda Cardei (1200 m, kat. B, 2-letnie klacze-folbluty) – 1962 r.

Rozwiń

Cardea urodziła się w 1931 r. w stadninie Razza del Soldo we Włoszech. Biegała na tamtejszych torach bez większych sukcesów (dwa zwycięstwa w 15 startach). Została sprowadzona do Polski w 1946 roku w grupie koni włoskiego pochodzenia rewindykowanej z Niemiec. Jej synem urodzonym już w Polsce był m.in. Caruso (drugi w węgierskim Derby, czwarty w polskim), który był ojcem Haracza, zwycięzcy Nagrody Rulera i rekordzisty toru na 1600 m, oraz dwóch świetnych klaczy: Ossorji (matki drugiego w Derby Orkisza) i Jasiołki (matki Jarabuba, który toczył emocjonujące pojedynki z Dixielandem).
Jednak największy wpływ na polską hodowlę wywarła Cardea jako matka sprowadzonych także do Polski, a urodzonych jeszcze w Niemczech córek: Carolei i Cedry. Szczególnie pierwsza założyła linię, z której wywodziły się m.in. tak dobre konie jak: Cross (St. Leger), Doryant (wicederbista), Daglezja (derbistka, Wielka Warszawska), Dietmar (Wielka Warszawska), Kesar (Wielka Warszawska), Kliwia (derbistka, dwukrotnie Wielka Warszawska) i Dancer Life (trójkoronowany).
Z linii Cedry wywodziły się m.in. Cedric (Derby), Calvados (St. Leger), Czerwona Róża (Oaks), Cardiff (Wielka Warszawska) i Calderon (Ministerstwa Rolnictwa).
Z rodziny Cardei pochodzi 5 derbistów: Cedrik, Daglezja, Dargin, Kliwia i Dancer Life.
Do 1985 roku Nagroda Cardei była rozgrywana na 1400 m, a od następnego sezonu na 1200 m. Najlepszy czas w tym wyścigu – 1’12,1 uzyskała w 2003 roku Garleona.

Nagroda „Życia warszawy” (2000 m, kat. B, 3-letnie i starsze folbluty) – 1975 r.

Rozwiń

Pierwszym zwycięzcą tego popularnego wyścigu dla zaplecza służewieckiej czołówki koni pełnej krwi angielskiej był trenowany przez Andrzeja Walickiego i dosiadany przez dżokeja Arkadiusza Goździka Monaco (1975 r). Do 1986 r. był to wyścig dla koni 4-letnich i starszych, najpierw na dystansie 2600 m (1975-1981), potem na 2400 m (1982-1986) i od 1987 r. do dziś na 2000 m dla 3-letnich i starszych. Przed laty Nagrodę Dziennika „Życie Warszawy”, bo taką wtedy bieg ten nosił nazwę, wygrywały tak dobre konie jak: trzeci w Derby Troll (1983-84), Dandelion (1985-86), Dietmar (1987), Timur (1988) a ostatnio Iwonicz (2011). W 2102 roku jako pierwszy minął celownik Datsun. Nie zaliczał się on do czołówki, ale był na swój sposób koniem wyjątkowym – odniósł piąte zwycięstwo z rzędu!
39. Nagrodę „Życia Warszawy” wygrał amerykańskiej hodowli They Call Me Red ze stajni rosyjskiego właściciela Vladimira Kazakova.

Michałowa (2800 m, kat. A, 4-letnie i starsze araby wpisane do PASB) – 1969 r.

Rozwiń

Stadnina koni arabskich czystej krwi w Michałowie założona została w 1953 roku. Specjalizuje się w hodowli arabów w typie saklawi, o wielkiej urodzie. Od 1960 roku, kiedy zaczął się eksport polskich arabów do Ameryki, stadnina zaczęła święcić wielkie triumfy, jeśli chodzi o konie pokazowe i stała się sławna na całym świecie. W latach 90-tych araby wyhodowane w Michałowie zaczęły odnosić także sukcesy wyścigowe. Najwybitniejszymi jej wychowankami są z pewnością derbiści: Gepard, Druid oraz Wiliam. Gonitwa imienia stadniny jeszcze w sezonie 2012 była wyścigiem międzynarodowym.

Nagroda Baska (2000 m, kat. B, 3-letnie araby wpisane do PASB) – 1971 r.

Rozwiń

Bask (Witraż – Bałałajka po Amurath Sahib) urodził w 1956 roku w Państwowej Stadninie Albigowa. Tak po mieczu jak i po kądzieli wywodził się z arystokratycznych rodów arabskich. Jego ojciec Witraż był najbardziej urodziwym z czterech znakomitych synów Ofira (Witeź II, Wielki Szlem, Wyrwidąb), które przeżyły zawieruchę wojenną. Matka, siwa piękność Bałałajka, urodziła również najbardziej typową i najpiękniejszą klacz w polskiej powojennej historii hodowli koni arabskich – Bandolę, nazwaną później „Królową Janowa”. Była ona matką tak cennych reproduktorów jak: Bajar, Barysz, Bandos i Banat. Hodowcą Baska był Roman Pankiewicz, autor wielu cennych publikacji na temat hodowli koni arabskich.
Na Służewcu startował w 40 gonitwach. Zwyciężył 8 razy, 7 razy zajął drugie i 7 razy trzecie miejsce. Po zakończeniu kariery wyścigowej w wieku 6 lat został odesłany do Janowa Podlaskiego, gdyż jego macierzysta stadnina uległa likwidacji.
W 1962 roku został sprzedany do USA, gdzie najpierw zrobił oszołamiającą karierę pokazową. W 1965 r. otrzymał tytuł „Legion of Merit” przyznawany jedynie za wybitne osiągnięcia. W latach 1965-66 zdobywał czempionat USA w najtrudniejszej dla konia klasie „Park Horse”.
Użyty następnie w hodowli pozostawił po sobie 1046 źrebiąt. Jego działalność przypada na okres szczytowej popularności konia arabskiego na świecie. Araby sprzedawane były na ekskluzywnych aukcjach za fenomenalne, bajeczne wprost ceny. Konie z krwią Baska, zarówno ogiery jak i klacze, były jednakowo dominujące w produkcji zwycięzców w narodowych czempionatach. Jego potomstwo kolekcjonowane było jak drogie kamienie i hodowcy uważali za zaszczyt posiadanie konia z krwią Baska.
To Bask głównie przyczynił się do powstania w hodowli koni arabskich określenia „pure polish” – czysto polski, które było najlepszą marką reklamową konia wyhodowanego w Polsce lub pochodzącego od polskich rodziców. Życie Baska było typową, uwieńczoną niebywałym sukcesem amerykańską historią emigranta, który w pełni zdał egzamin w warunkach drugiej ojczyzny.
Bask zakończył życie 24 czerwca 1979 roku. Powodem do dumy dla polskich koniarzy jest uwiecznienie Baska w brązie. Jego posąg przekraczający o 1/8 naturalne rozmiary został sprowadzony do Kentucky Horse Park 27 czerwca 1997 roku i ustawiony w ogromnej sali przed wejściem do największego w świecie muzeum konia. Rzeźba zaprojektowana została i wykonana przez wybitnego artystę polskiego pochodzenia Edwina Boguckiego. (Źródło: Kurier Arabski, Korfowe 1996).

Nagroda Pink Pearla (1800 m, kat. B, 3-letnie i starsze folbluty) – 1957 r.

Rozwiń

Urodzony w 1948 r. w prywatnej stadninie Stanisława Janasza (nacjonalizacja nastąpiła dwa lata później) Pink Pearl był synem wspaniałego, włoskiego ogiera Pilady i bardzo dobrej klaczy Rosa Nera. W treningu Karola Chatizowa odniósł aż 9 zwycięstw w 11 startach, w tym w Produce (jako dwulatek), Derby w Pradze, St. Leger oraz w gonitwach o Nagrodę Moskwy i tzw. Puchar na Mityngu Państw Socjalistycznych w Budapeszcie. Po tych świetnych wygranych hodowcy węgierscy zamierzali go kupić. Pink Pearl doznał jednak kontuzji ścięgna i po długotrwałym leczeniu został reproduktorem w SK Iwno. Po czterech sezonach został sprzedany na Węgry.
Najlepszy czas w biegu o Nagrodę Pink Pearla osiągnął w 2004 r. Dyneburg (1’49,6).

Nagroda Wielkiego Szlema (3000 m, kat. B, 4-letnie i starsze araby, nadwagi nie stosowane) – 1960 r.

Rozwiń

Wielki Szlem to zasłużony dla polskiej hodowli reproduktor. Podczas wojny przebywał w Janowie Podlaskim, gdy w 1944 r. nastąpiła ewakuacja stadniny. Większość ogierów zginęła lub uciekła w czasie nalotów, ale Wielki Szlem i Witraż zostały uratowane przez masztalerza janowskiego – Jana Ziniewicza, który narażając życie nie dał im uciec w popłochu.
Wielki Szlem był ojcem tak świetnych koni jak: derbiści Omar, Czardasz i Don Lambro oraz Czorta.
Nagroda Wielkiego Szlema jest obok Derby najdłuższą poza grupową gonitwą dla koni czystej krwi arabskiej.

Efforty (1400 m, międzynarodowa kat. A, 2-letnie klacze-folbluty) – 1955 r.

Rozwiń

Patronka gonitwy (1938 r.) została w czasie wojny zrabowana przez Niemców. W wieku trzech i czterech lat biegała z sukcesami na tamtejszych torach, wygrywając osiem razy. Na szczęście, w 1946 r. została sprowadzona do Polski i stała się założycielką wspaniałej, istniejącej do dziś rodziny. Wywodzą się z niej m.in. tak znakomite konie jak: Epikur, Erotyk, Eskulap, czy Effort.
Po raz pierwszy bieg o Nagrodę Efforty rozegrano w 1955 r. Niezmiennie jest najważniejszym sprawdzianem dla 2-letnich klaczy, rozgrywanym jesienią. Z wyjątkiem lat 1957-1958, gdy dystans gonitwy wynosił 1200 m, uczestniczki ścigają się na 1400 m.

Sambora (2200 m, kat. A, 3-letnie ogiery i klacze arabskie wpisane do PASB) – 1977 r.

Rozwiń

Sambor (ur. 1965 r. w Janowie Podlaskim) po dobrej karierze wyścigowej w wieku 3 lat został sprzedany do USA, gdzie wygrał Derby w USA o 15 długości! Kilka dni później triumfował w półmilowym sprincie w Oklahoma City. Okazał się także zwycięzcą Championatu Wyścigowego USA (National Championship Race). Gonitwa nazwana jego imieniem jest jedną z najważniejszych gonitw dla koni 3-letnich na warszawskim torze.

Mokotowska (1600 m, międzynarodowa kat. A, 2-letnie ogiery-folbluty)

Rozwiń

Pod koniec października rozgrywany jest wyścig, w którym startować mogą wyłącznie dwuletnie ogiery. Jest to najdłuższy, a jednocześnie ostatni bieg najwyższej kategorii dla tej grupy wiekowej w sezonie i wyłania tzw. „zimowego faworyta na Derby”. Od 1997 r. jego patronem jest burmistrz dzielnicy Mokotów.

Criterium (1300 m, międzynarodowa kat. A, 2-letnie i starsze folbluty) – 1945 r.

Rozwiń

To jedyna gonitwa porównawcza dla koni pełnej krwi, w której obok koni 3-letnich i starszych mogą uczestniczyć konie dwuletnie. Pierwsze jej edycja (1945 r.) pod nazwą Nagroda Leszna (Porównawcza) i odbyła się w Lublinie na dystansie 1300 m. Po powrocie wyścigów konnych do Warszawy (1946 r.) została przemianowana na Criterium Służewca. Po 1950 roku zaprzestano rozgrywania Criterium z wyjątkiem lat: 1956 i 1965 (oba na 1400 m). W roku 1974 bieg o Nagrodę Criterium został na stałe wprowadzony do służewieckiego programu wyścigowego.

Porównawcza (2400 m, kat. A, 3-letnie i starsze araby wpisane do PASB) – 1928 r.

Rozwiń

Bieg został wprowadzony do kalendarza wyścigowego rok później niż Derby i Oaks dla koni czystej krwi, a więc rok po tym, jak w Polsce araby zaczęły się ścigać na torach wyścigowych. Zgodnie z nazwą, jest to gonitwa pozwalająca porównać siłę poszczególnych roczników. Startują w niej najlepsze wierzchowce 4-letnie i starsze, a także czołówka koni trzyletnich, które korzystają z ulgi wagi.

Nagroda Sasanki (2000 m, kat. B, 3-letnie klacze arabskie wpisane do PASB) – 2002 r.

Rozwiń

Patronka biegu wywodzi się z jednej z najstarszych linii wyścigowych w Polsce, a także najliczniej reprezentowanej w Janowie Podlaskim, linii Mlechy. To rodzina, która na całym świecie nie ma sobie równych pod względem sukcesów wyścigowych. Niezwykłe jest to, że w Derby, podobnie jak Sasanka (1972), wygrywały zarówno jej babka Sabellina (1958) i matka Santa (1964), jak i jej córka Saszetka (1981) i wnuczka Sarmacja (1990) oraz praprawnuk Sabir (2011).

Nagroda Sac á Papier (3200 m, kat. B, 3-letnie i starsze folbluty) – 1920 r.

Rozwiń

Najdłuższa gonitwa płaska na Służewcu dla koni pełnej krwi angielskiej. Jest ona niezwykle emocjonująca dla publiczności, ponieważ konie aż dwa razy pokonują prostą przed trybunami warszawskiego toru. Jej patron Sac á Papier (rok ur. 1896) został sprowadzony jeszcze w łonie matki przez założycieli stadniny Widzów, książąt: Stefana, Władysława i Stanisława Lubomirskich. Jego największym sukcesem na torze było zwycięstwo w rosyjskim St. Leger (Nagroda Cesarzowej) w Petersburgu. O wiele lepiej spisał się w hodowli. Najsłynniejszym jego potomstwem były: Intrygant 1905, Kartacz 1907, Książę Pan 1907, Lira 1908, Mości Książę 1910, Oszczep 1912.
Bieg o Nagrodę Sac á Papier był rozgrywany na Polu Mokotowskim od 1920 do 1938 r. Pierwszy raz po II wojnie odbył się w 1946 r. W kolejnych latach nastąpiła przerwa w rozgrywaniu tego wyścigu. Wznowiono go dopiero w roku 1958. Jego dystans wynosił początkowo 4800 m, od roku 1966 – 4000 m, a od roku 1981 do dziś – 3200 m.

Nagroda Czorta (2200 m, kat. B, 3-letnie araby) – 1962 r.

Rozwiń

Urodzony w 1949 r. Czort miał wyśmienite pochodzenie. Wywodził się z rodu męskiego Kuhailan Haifi. Jego ojcem był Wielki Szlem, natomiast matka Forta została założycielką innej słynnej rodziny koni wyścigowych. Czort także nie zawiódł ani na torze, ani w hodowli. Dwukrotnie wygrał bieg o Nagrodę Porównawczą, a w Derby był drugi. W stadzie spłodził pięciu derbistów: Santę, Krezusa, Sabbata, Elfura i Pierrota, a także wspaniałego Sambora – czempiona koni wyścigowych w USA i wiele świetnych koni.
Wyścig o Nagrodę Czorta w swojej historii był rozgrywany nieregularnie. Do kalendarza powrócił w 2010 r., jako gonitwa kat. B dla trzyletnich arabów, rozgrywana na dystansie 2200 m.

Nemana (1400 m, kat. B, 2-letnie folbluty)

Rozwiń

Patron gonitwy, gniady Neman przyszedł na świat w SK Golejewko w 1981 r. Nie startował często. Przez trzy sezony wziął udział w zaledwie 13 gonitwach. Wygrał cztery z nich, w tym Derby w Wiedniu oraz Warszawie (1984). Dwukrotnie zajmował drugie miejsce w dużych wyścigach rozgrywanych podczas międzynarodowych mityngów w Warszawie i Budapeszcie. Ze względu na swój ogromny talent w 1986 r. został włączony do hodowli. Spośród jego potomstwa w Polsce najbardziej wyróżniła się Bella Donna. Gonitwa jego imienia odbywa się pod koniec sezonu. Jest ostatnim wyścigiem pozagrupowym dla koni dwuletnich.